Gospodarka niedoboru
Zaledwie kilkanaście lat temu w wielu krajach, szczególnie tych komunistycznych, funkcjonowała tzw. gospodarka niedoboru. Tego typu pojęcie wprowadzono do teorii ekonomii w roku 1980.Taka utrzymująca się sytuacja niedoboru była na rękę planistom komunistycznym, bowiem Związek Radziecki był zdania, że kryzys gospodarczy powstaje przez nadprodukcję. Aby nie dopuścić do sytuacji kryzysu, priorytetem jest dążenie do gospodarki, w której produkcja nie będzie przekraczała wymagań społecznych, albo na rynek wewnętrzny trafi mniej towarów, niż faktycznie wynosi produkcja.
Taki typ gospodarki ma swoiste cechy. Po pierwsze niedobory produkcji są powszechne, częste, intensywne, chroniczne oraz przedzielane krótkimi okresami nadmiaru. Odwrócona jest tu sytuacja rynkowa nabywcy i sprzedawcy, wymuszona substytucja dóbr, wymuszone oszczędności. Co więcej obserwuje się tu sytuację, że przedsiębiorstwo, które przynosi straty i tak jest dotowane przez państwo. Ostatnie dwie cechy to paternalizm oraz zduszona inflacja.